‘Het is even wennen, maar je weet waar je het voor doet’

Huib en Diny wonen inmiddels bijna vier jaar in De Rietschooten. Via via kwamen ze hier terecht.

‘We wisten eigenlijk niet eens dat het bestond,’ vertellen ze. ‘Maar het zag er zo gezellig uit. We hebben ons ingeschreven en dat voelde meteen goed.’

Wat hen vooral aanspreekt, is de manier van samenleven.
‘Alles mag, niks moet. Maar als je er eenmaal zit, doe je vanzelf mee. Koffiedrinken, in de tuin helpen,  dat groeit vanzelf.’

Waar eerst een klein groepje samen koffie dronk, zitten er nu soms zo’n dertig bewoners bij elkaar.

‘Die saamhorigheid, dat is hier gewoon bijzonder.’

Ze hoeven er niet lang over na te denken: ‘Dit is voor ons echt een gouden plek.’

Onderhoud was nodig

Dat er iets moest gebeuren aan het gebouw, was voor bewoners duidelijk.

‘Het dak was gewoon op,’ zegt Huib. ‘Je hoorde ’s ochtends de vogels eronder. En op een gegeven moment kregen we lekkage.’

Kleine dingen lossen bewoners vaak zelf op, maar dit was van een andere orde.
‘Dan merk je: dit moet professioneel aangepakt worden.’

Goed voorbereid van start

Voor de start van de werkzaamheden was er veel contact met bewoners.

Er waren bijeenkomsten waarin werd uitgelegd wat er ging gebeuren. Daarna volgden gesprekken en momenten om vragen te stellen.

‘Het werd goed uitgelegd,’ vertellen ze. ‘Je wist wat eraan zat te komen en waarom het nodig was.’

Dat maakte verschil.
‘Het kwam niet onverwacht. Dat helpt wel.’

Toen de steigers werden geplaatst, veranderde De Rietschooten zichtbaar.
‘Dan zie je: er wordt gewerkt.’

Leven tussen de werkzaamheden

De werkzaamheden werden in fases uitgevoerd. Het weer had invloed op de uiteindelijke duur van het project.

‘Dat zat niet altijd mee,’ zeggen ze nuchter. ‘Dan loopt het uit. Dat is logisch, maar je merkt het wel.’

Het dagelijks leven gaat ondertussen gewoon door.
‘Je woont er tenslotte, dus je kijkt er elke dag naar.’

Juist de kleine dingen vallen dan op.
‘Dan is iets nog niet af, of wordt het later opgepakt,’ vertellen ze.
‘Geen grote dingen, maar je ziet het wel steeds.’

Zoals een regenpijp die nog aangesloten moet worden of een goot die nog aandacht nodig heeft.
‘Dat schuurt soms een beetje, gewoon omdat je er tegenaan kijkt.’

Tegelijkertijd houden ze het in perspectief.
‘Het weer heb je niet in de hand. Dat hoort erbij.’

Duidelijk contact maakt verschil

Als er iets speelde, konden bewoners dit aangeven.

‘Als er iets was, konden we altijd terecht en werd er met ons meegedacht.’
‘Soms kostte het wat tijd, maar er werd wel naar oplossingen gezocht.’

Wat voor hen het belangrijkst is?
‘Gewoon duidelijk zeggen wat er gebeurt. Dan weet je waar je aan toe bent.’

Het resultaat mag er zijn

Nu de werkzaamheden achter de rug zijn, zien en voelen bewoners het verschil.

De woningen zijn beter geïsoleerd en comfortabeler geworden. Het gebouw ziet er weer verzorgd uit.
‘Dat ziet er gewoon netjes uit.’

Vooral de zonnepanelen zorgen voor enthousiasme.
‘Mensen zijn daar echt fanatiek mee bezig,’ zeggen ze lachend.
‘Ze houden precies bij wat ze opwekken. “Ik heb mijn eigen stroom”, zeggen ze dan.’

Samen door een periode heen

Wat opvalt, is dat de werkzaamheden ook iets gezamenlijks hadden.

Er werd over gesproken: in de tuin, tijdens het koffiedrinken, onderweg. Over wat er gebeurde en hoe het ging.

‘Dat hoort bij samen wonen.’

Met een nuchtere blik terugkijken

Als ze terugkijken, zijn Huib en Diny duidelijk.

‘Op enkele kleine dingen na zijn we gewoon tevreden.’

Het totaalplaatje klopt. Het gebouw kan weer vooruit en de woningen zijn comfortabeler geworden.
‘Het wordt er alleen maar beter van.’

‘We wonen hier nog jaren’

Voor Huib en Diny ligt de focus vooral op de toekomst.

‘Wij wonen hier nog jaren. Dan is het fijn als het gebouw ook nog jaren meegaat.’

Hun ervaring vat het goed samen:

De werkzaamheden vragen soms wat van je als bewoner. Je merkt dat er gewerkt wordt en dat kan even wennen zijn.

Maar uiteindelijk zie je waar je het voor doet en dat maakt het de moeite waard.